เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156
เซี่ยหลินเซินขมวดคิ้ว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า "พวกนายเลิกพูดกันได้แล้ว ครั้งนี้อันเส้าหยวนเองก็รอดตายมาอย่างหวุดหวิด อย่าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนั้นอีก"
แม้ในใจเขาจะยังมีเรื่องขุ่นเคืองอันเส้าหยวนอยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าคนคนนี้กล้าหาญไม่เกรงกลัวอันตรายในสนามรบ และเห็นชีวิตของสหายร่วมรบสำคัญกว่าชีวิตตัวเองจริง ๆ
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอันเส้าหยวนเป็นทหารที่มีคุณสมบัติครบถ้วนคนหนึ่ง
เพียงเพราะเหตุนี้ เมื่ออันเส้าหยวนตกอยู่ในอันตราย เซี่ยหลินเซินจึงไม่มีทางยืนดูโดยไม่ช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นเขาคงละอายต่อเครื่องแบบทหารที่สวมอยู่
ชวีเสี่ยวเจี๋ยรีบพูดว่า "หัวหน้า พวกเราแค่บ่นกันเป็นการส่วนตัวสองสามคำเท่านั้นครับ ไม่เอาไปพูดข้างนอกมั่ว ๆ หรอก"
ไม่ว่าอย่างไร อันเส้าหยวนก็เป็นสหายที่เคยร่วมรบในสนามรบเดียวกับพวกเขา ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกพ้องย่อมไม่มีทางคิดหัวเราะเยาะยามที่เขาตกต่ำ
หากทำเช่นนั้นก็คงเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก
ทุกคนต่างเสียดายแทนเขาที่แต่งงานกับผู้หญิงเช่นนี้ ทั้งที่เดิมทีอนาคตกำลังสดใส และดูท่าว่าอีกไม่นานก็จะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกขั้น คิดไม่ถึงว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้จะเกิดปัญหาเพราะภรรยา ตัดสินใจผิดเพียงก้าวเดียวจนผิดพลาดตามมาอีกหลายครั้ง
เมื่อเซี่ยหลินเซินเห็นว่าทั้งสองรู้จักขอบเขตดีแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีก