เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149
หลังจากนั่งรถไฟมานานกว่ายี่สิบชั่วโมงอีกครั้ง ตอนเสิ่นอ้ายลี่เดินทางถึงฮั่นเฉิงก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว
เธอลากกระเป๋าสัมภาระไปทางทางออกสถานีอย่างยากลำบากเพียงลำพัง ตอนขึ้นรถไฟมีคนมาส่งตั้งเจ็ดแปดคน เธอจึงไม่รู้สึกเลยว่ากระเป๋าหนักขนาดนี้ ตอนนี้ถึงกับสงสัยว่าตัวเองจะลากมันไปถึงป้ายรถประจำทางไหวหรือเปล่า
เธอเริ่มเสียใจที่ไม่ได้บอกแม่ล่วงหน้าให้มารับ
ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียก "อ้ายลี่!"
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจและกระตือรือร้นนั้นราวกับมีกระแสความอบอุ่นพุ่งเข้ามาถึงหัวใจของเสิ่นอ้ายลี่
เธอเงยหน้ามองไป ก็เห็นฝานตัวอวิ๋นยืนโบกมือให้อยู่ตรงนั้น
ดวงตาของอ้ายลี่พลันเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
เมื่อคนคนนี้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าจริง ๆ ความคิดถึงที่เธอเก็บซ่อนไว้ตลอดวันคืนที่ผ่านมา ก็เหมือนเมล็ดหญ้าที่ถูกหิมะปกคลุม พอถึงเวลาก็งอกพ้นพื้นดินและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
ความน้อยใจและความคิดถึงทั้งหมดในเวลานี้กลายเป็นหยาดน้ำตาอุ่น ๆ ที่ใสกระจ่าง