เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
เฮ่อจือเจินไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าความจริงของเรื่องนี้จะเหลวไหลถึงเพียงนี้ แต่เรื่องเช่นนั้นกลับเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ และกว่าจะรู้ความจริง เขาก็เข้าสู่วัยห้าสิบปีแล้ว
เมื่อเห็นชิงไต้โกรธถึงเพียงนี้ ก็ชัดเจนว่าหลายปีที่ผ่านมาเสิ่นอวี้หลานคงมีชีวิตไม่ดีนัก เขาจึงอดถามไม่ได้ว่า "หลายปีมานี้พี่สาวเธอใช้ชีวิตอย่างไรบ้าง?"
เขาเคยได้ยินเพียงว่าเธอแต่งงานกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ฮั่นเฉิง ต่อมาก็ย้ายไปหรงเฉิง
หลังสถาปนาประเทศ เขาก็ไม่ได้รับข่าวคราวของเธออีกเลย
ใบหน้าของเสิ่นชิงไต้ปรากฏความเศร้าสลดเล็กน้อย เธอพูดเบา ๆ ว่า "ก็ไม่ดีนักค่ะ ผู้ชายคนแรกที่เธอพบต้องออกไปรบกับญี่ปุ่น แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ส่วนคนที่สอง ครอบครัวของเขารังเกียจที่เธอมีลูกติดอยู่คนหนึ่ง อ้ายลี่ยังไม่ทันคลอด เขาก็ถูกเรียกตัวกลับบ้านแล้ว พี่สาวฉันต้องเลี้ยงลูกสองคนจนโตตามลำพัง"
พูดถึงตรงนี้ เธอก็ลุกขึ้นกะทันหัน "พี่เฮ่อ วันนี้ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ ไว้มีเวลาพี่ก็แวะไปเที่ยวบ้านพวกเราบ้าง"
วันนี้เฮ่อจือเจินได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างมาก จิตใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้อยากรั้งแขกไว้ก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงลุกขึ้นไปส่งครอบครัวเสิ่นชิงไต้ทั้งสามคนถึงหน้าประตู
เขาหยิบลูกอมจำนวนมากให้อีลี่ตัวน้อย เสิ่นชิงไต้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงบอกลูกชายว่า "ขอบคุณคุณลุงสิลูก!"