เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
สำหรับลู่ไป๋ซวง คำพูดเหล่านี้ไม่ต่างจากคลื่นยักษ์ที่ซัดกระหน่ำเข้ามา เวลานี้เธอเพิ่งรู้จักกลัว รีบพูดว่า
"ลุง เมื่อกี้ฉันถือไม่มั่นจริง ๆ นะ! อยู่ดี ๆ ฉันจะไปทำร้ายคนอื่นทำไม? มีคนตั้งมากมายมองอยู่ ฉันจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง..."
หากเป็นเวลาปกติ ลู่ไป๋ซวงคงไม่มีความกล้าถึงเพียงนี้จริง ๆ แต่ครั้งนี้เธออยู่ในโรงงานของลุง เดิมทีเธอคิดว่าต่อให้ทำเกินเลยไปบ้าง อย่างไรเสียเธอก็เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเขา ลุงจะทำอะไรเธอเพราะคนนอกเพียงคนสองคนได้เชียวหรือ?
ไม่ว่าอย่างไรลุงก็ต้องช่วยรับผิดชอบแทนเธอ ส่วนเสิ่นอ้ายลี่ก็คงทำได้เพียงยอมรับว่าโชคร้าย อย่างมากครอบครัวเธอก็จ่ายเงินชดเชยให้เสิ่นอ้ายลี่สักหน่อย
เพราะคิดเช่นนี้ เธอจึงเกิดความกล้าขึ้นมาทันที ยกอาหารร้อน ๆ เดินตรงเข้ามา แต่คิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาแรกของลุงคือผลักให้อาหารร้อนจัดทั้งชามหกราดตัวเธอเอง ทำให้ลู่ไป๋ซวงตระหนักถึงสถานการณ์ที่แท้จริงในทันที
เธอไม่สนใจความเจ็บปวดแสบร้อนตามร่างกาย รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน
ลู่โหย่วเฉียวมองเธออย่างเย็นชา ไม่คิดจะสนใจอีก
หากเธอเพียงเกียจคร้าน ชอบกิน หรืออารมณ์ร้ายอยู่บ้าง เขาก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างไรเสียเธอก็เป็นลูกหลานเพียงคนเดียวในรุ่นนี้ของตระกูลลู่
แต่ตอนนี้เธอกลับมีความคิดชั่วร้ายถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าจิตใจบิดเบี้ยวไปแล้ว