เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96
ฝานตัวอวิ๋นล้างถ้วยชามเสร็จแล้วก็ทำความสะอาดครัวอย่างละเอียดอีกครั้ง เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาพบว่าอ้ายลี่ยังนั่งอยู่ในท่าเดิม จึงยิ้มถามว่า
"กำลังคิดอะไรอยู่?"
อ้ายลี่มองเขาครั้งหนึ่ง ขยับนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนครุ่นคิดว่าจะเริ่มพูดอย่างไร
"ฉันแค่อยากถามนายเรื่องเมื่อสิบปีก่อน ฉันจำอะไรไม่ได้เลย แต่ฟังจากที่พี่ชายฉันกับนายพูด ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนพวกเราจะเคยรู้จักกันจริง ๆ ใช่ไหม?"
ความรู้สึกนี้ประหลาดมาก
คนรอบตัวต่างบอกเธอว่ามีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น แต่เธอกลับเหมือนคนสูญเสียความทรงจำ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเลย
ฝานตัวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย
"ใช่ ตอนนั้นใกล้ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ภาคเรียนนั้นฉันนั่งโต๊ะเดียวกับเสิ่นอ้ายลี่พอดี อยู่ ๆ วันหนึ่งก็รู้สึกว่าเพื่อนร่วมโต๊ะเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นคนร่าเริงขึ้นมาก ชอบพูดชอบหัวเราะ"
"ครั้งหนึ่งเธอถามโจทย์คณิตศาสตร์ฉันข้อหนึ่ง หลังฉันแก้โจทย์เสร็จ เธอก็พึมพำอะไรอยู่คนเดียวไม่รู้ตั้งนาน สุดท้ายยังทำหน้าจริงจัง กำชับว่าต่อไปอย่าไปทำงานการเมือง ให้ทำงานด้านเทคนิคหรือวิจัยทางวิทยาศาสตร์แทน บอกว่าฉันหัวดี ควรสอบเข้ามหาวิทยาลัยหัวชิง"