เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87
เดิมทีเซี่ยต้าหนิวถูกหยางตงชิงยุแยง พอมองฝานตัวเหม่ยอีกครั้งก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ราวกับแม้ตัวเหม่ยจะไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจกำลังหัวเราะเยาะที่เธอเป็นคนบ้านนอก
ตอนนี้เมื่อได้ฟังฝานตัวเหม่ยเล่าเรื่องครอบครัวน้องสะใภ้ กลับรู้สึกว่าตัวเหม่ยกำลังเปิดใจคุยกับพวกเธอ เรื่องน่าอับอายขนาดนี้ก็ยังยอมเล่าให้ฟัง
กลับเป็นตัวเธอเองที่ใจแคบ รู้สึกว่าตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้แล้วกลับคิดว่าอีกฝ่ายดูถูกเธอ
เซี่ยต้าหนิวคว้ามือฝานตัวเหม่ยไว้ ก่อนพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า
"ตัวเหม่ย เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าคนเมืองที่เรียนสูง ครอบครัวดีอย่างพวกเธอคงดูถูกคนชนบทที่ทำไร่ทำนาอย่างพวกเรา คิดไม่ถึงว่าครอบครัวน้องสะใภ้เธอจะเป็นคนจิตใจดีเหมือนเธอ แต่กลับถูกผู้หญิงชนบทอกตัญญูคนหนึ่งทำให้เดือดร้อน"
เซี่ยต้าหนิวเพียงมีประสบการณ์น้อย แต่พื้นนิสัยเป็นคนเรียบง่ายและซื่อตรง
เมื่อคลายปมในใจแล้ว เธอก็ถามด้วยความห่วงใยว่า
"น้องตัวเหม่ย ครอบครัวน้องสะใภ้เธอลำบากจริง ๆ ทั้งพี่ชายขาหัก ทั้งพี่สะใภ้หย่า ครอบครัวหนึ่งจะรับไหวได้ยังไง? เธอต้องดูแลเอาใจใส่น้องสะใภ้ให้มากหน่อยนะ!"
ฝานตัวเหม่ยยิ้ม