เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84
ตอนเย็น เมื่ออันเส้าหยวนกลับมา ก็เห็นตงชิงเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนลายตารางกับดอกไม้เล็ก ๆ รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าหนังสีน้ำตาลซึ่งยังใหม่อยู่เจ็ดแปดส่วน ทั้งตัวดูเหมือนหญิงสาวในเมือง
เขายิ้มแล้วพูดว่า
"ตงชิง ชุดนี้เธอใส่แล้วสวยจริง ๆ ฉันยังไม่เคยเห็นเธอใส่มาก่อนเลย"
หยางตงชิงก้มหน้า ลูบชายกระโปรงแล้วพูดเสียงเบาอย่างเศร้าสร้อยว่า
"นายก็รู้สภาพของฉันดี ตอนอยู่ในหมู่บ้านฉันไม่กล้าแต่งตัวสวยเกินไป กลัวคนอื่นจะเอาไปนินทา"
สิ่งที่อันเส้าหยวนทนเห็นไม่ได้ที่สุดก็คือท่าทางที่เธอดูถูกตัวเอง เขาจึงคว้ามือเธอไว้ทันที
"ตงชิง ต่อไปอยู่ที่นี่ เธออยากใส่อะไรก็ใส่ ไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่น"
"ขอบคุณนะเส้าหยวน นายเป็นคนดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม ไม่อย่างนั้นตอนนี้ฉัน..."
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาหยางตงชิงก็แดงเรื่อ ราวกับความทรงจำในอดีตเจ็บปวดเกินไปสำหรับเธอ