เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ฝานตัวอวิ๋นเดินทางมายังพื้นที่ของชาวหลี เขาจึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี และตรงไปบ้านเหวินต้าซานที่เคยขอพักอาศัยสองครั้งก่อน
เมื่อเห็นเขามาถึง คุณย่าเหวินก็รีบออกมาต้อนรับ
"ตัวอวิ๋น ลงมาทำงานในชนบทอีกแล้วหรือ! พอดีวันนี้ต้าซานจับปลาสดมาได้ ตอนเที่ยงพวกเราจะกินปลาหั่นเป็นชิ้นกัน"
หลานชายวัยหกขวบของครอบครัวเหวินก็วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามา
"คุณอาครับ มุ้งของอาใช้ดีมากเลย ตอนผมนอนหลับไม่มียุงแอบมากัดอีกแล้ว"
คุณย่าเหวินพูดด้วยความขอบคุณและรู้สึกผิดอยู่บ้าง
"แต่กลับทำให้ตัวอวิ๋นไม่มีมุ้งใช้เสียเอง พวกเราชินกับการถูกยุงกัดแล้ว ไม่เป็นไรหรอก แต่เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ คงยังไม่คุ้นเคยเท่าไร"
ฝานตัวอวิ๋นยิ้ม
"คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงครับ ช่วงนี้โรงงานของคนรักผมมอบมุ้งหลังใหม่ให้เธอเป็นรางวัล เธอเป็นห่วงว่าทางนี้จะมียุงและแมลงมาก เลยไม่ได้เก็บไว้ใช้เอง แต่ส่งมาให้ผมครับ"