เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74
เมื่อขึ้นมาถึงร้านอาหาร ทั้งสองนั่งรับลมอยู่พักใหญ่กว่าจะรู้สึกเย็นสบายขึ้น เสิ่นอ้ายลี่จึงถามว่า
"สหายหญิงเมื่อกี้ดูสนิทกับนายมากเลยนะ เป็นเพื่อนบ้านกันเหรอ?"
เย่เซียวหัวตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
"เคยเป็นเพื่อนบ้านกันตอนเด็ก ตอนนี้ไม่ได้อยู่แถวบ้านฉันแล้ว จะเรียกว่าสนิทกันก็ไม่เชิง"
ความทรงจำที่เขามีต่อเจียงเหยายังคงหยุดอยู่ในวัยเด็ก ตอนนั้นเขาไปแหย่รังแตนจนเธอตกใจร้องไห้ หลังจากนั้นอยู่นานทีเดียวที่เขาต้องเดินหลบทุกครั้งเมื่อเห็นเจียงเหยา
เสิ่นอ้ายลี่ขยับตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยแล้วถามว่า
"ไม่ใช่เพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กเหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่าสหายหญิงคนนั้นเหมือนจะมีใจให้นายอยู่หน่อย ๆ?"
เย่เซียวหัวส่ายหน้า
"จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมฉันไม่เห็นพ่อกับแม่เลี้ยงจัดนัดดูตัวกับเธอให้ฉันเลยล่ะ?"