เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47
หลังนั่งรถไฟมานานกว่ายี่สิบชั่วโมง กว่าจะลงจากรถไฟตอนเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น เสิ่นอ้ายลี่ก็รู้สึกว่าตัวเองแทบจะบูดอยู่แล้ว เธอบอกลาอวี๋จงฉีกับเถียนลี่ ก่อนลากสัมภาระกลับบ้าน
พอมาถึงปากตรอกก็เห็นแม่ยืนอยู่ เสิ่นอวี้หลานรีบเข้ามารับสัมภาระจากลูกสาว
"ลูกบอกว่าจะกลับวันนี้ พอถึงเวลาแม่ก็ออกมารอแล้ว แต่ก็กลัวว่าถ้าไปรอที่สถานีจะคลาดกัน เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีไหม?"
"ก็ดีค่ะ แม่ หนูเจอน้าสาวแล้ว น้าสวยกว่าเมื่อก่อนอีก"
เสิ่นอวี้หลานยิ้มถามว่า
"ครอบครัวน้าสาวสบายดีกันไหม? แม่ก็ไม่ได้เจอพวกเขามาหลายปีแล้ว"
"สบายดีค่ะ อีลี่ทั้งฉลาดทั้งรู้ความ ตอนหนูจะกลับ เขายังร้องไห้เลย ทำเอาหนูไม่อยากจากมาเหมือนกัน"
เสิ่นอ้ายลี่นึกถึงเซี่ยเวยหลาน จึงเหลือบมองแม่ แล้วก็เห็นแม่ยิ้มพูดว่า
"ตอนเด็ก ๆ ลูกก็น่ารักมากเหมือนกัน ทุกครั้งที่แม่ต้องเดินทางไปทำงาน ลูกจะร้องไห้ไม่ยอมให้แม่ไป"