เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35
เสิ่นอ้ายลี่วิ่งตามขึ้นไปถึงบริเวณพักผ่อนชั้นสอง ก็ได้กลิ่นเหล้าลอยมาเตะจมูกทันที เธออดขมวดคิ้วไม่ได้ ก่อนเห็นเจี่ยงฟานที่ใบหน้ายังแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้าเตะเข้าที่ต้นขาซ้ายของฝานตัวอวิ๋นอย่างแรง
แค่เห็นเสิ่นอ้ายลี่ก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว เตะขนาดนั้นต้องเจ็บมากแน่ ๆ แต่ฝานตัวอวิ๋นกลับเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่า เขากวาดขาอีกฝ่ายแล้วจับทุ่มข้ามไหล่ เสียงดังตุ้บ! เจี่ยงฟานถูกทุ่มลงพื้น จากนั้นฝานตัวอวิ๋นก็นั่งคร่อมตัวแล้วชกเข้าที่ใบหน้า
เสิ่นอ้ายลี่รีบบอกให้พนักงานเปิดประตูเข้ามาแยกทั้งสองคน ส่วนตัวเองไม่กล้าเข้าไปดึงฝานตัวอวิ๋น ได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย เพราะกลัวว่าเขากำลังโกรธจัดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร แล้วจับเธอทุ่มข้ามไหล่ไปด้วย
ถ้าเป็นอย่างนั้นคงขาดทุนย่อยยับ! ร่างกายของเธอตอนนี้เกรงว่าจะยังรับแรงกระแทกขนาดนั้นไม่ไหว!
เมื่อทั้งสองถูกแยกออกจากกัน ก็มีคนมามุงดูอยู่หลายคนแล้ว ไม่รู้ว่ากัวจิ่งไท่ได้ยินข่าวจากที่ไหน เขาเบียดฝูงชนเข้ามาแล้วถามฝานตัวอวิ๋นว่า
"นายจะไปถือสาอะไรกับเขา? สมองนายมีปัญหาหรือไง!"
ตอนนั้นเองฝานตัวอวิ๋นถึงเห็นเสิ่นอ้ายลี่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาไม่สนใจกัวจิ่งไท่ แต่เดินเข้ามาหาเธอสองก้าวแล้วถามว่า
"สหายเสิ่นน้อย เธอเพิ่งกลับมาหรือ?"
เขาไปถามอวี๋จงฉีถึงสามครั้งแล้ว เห็นว่ามืดค่ำแล้วเธอยังไม่กลับมา ก็อดเสียใจไม่ได้ที่เมื่อวานไม่ได้ถามไว้ด้วยว่าน้าสาวของเธออยู่ที่ไหน