เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29
หลังออกจากห้างสรรพสินค้า เสิ่นอ้ายลี่ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ระหว่างรอรถราง เธอหันไปมองฝานตัวอวิ๋น อวี๋จงฉี และกัวจิ่งไท่ที่อยู่ด้านหลัง ก่อนลองถามหยั่งเชิงว่า
"พวกคุณไม่กลับโรงแรมกันจริง ๆ เหรอ?"
ฝานตัวอวิ๋นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า "พวกเราไม่มีเพื่อนอยู่ที่เซินเฉิงพอดี ก็เลยอยากตามสหายเสิ่นไปพบปะผู้คนด้วย"
เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของเธอ ฝานตัวอวิ๋นก็หลุบตาลงเล็กน้อย มองเธอแล้วถามว่า "หรือว่าสหายเสิ่นอยากอยู่กับเขาตามลำพัง เลยคิดว่าพวกเราไปขัดจังหวะ?"
เสิ่นอ้ายลี่รีบโบกมือ "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่"
ด้วยความร้อนใจ เธอจึงเริ่มแต่งเรื่องขึ้นมาอีกครั้ง
"เพื่อนคนนี้ของฉันเป็นคนใจกว้างและกระตือรือร้นมากค่ะ ฉันกลัวว่าถ้าพวกเราไปกันหลายคน จะทำให้เขาต้องลำบาก"
ความจริงเสิ่นอ้ายลี่ก็ไม่ได้แต่งเรื่องทั้งหมด ในใจเธอ เย่เซียวหัวเป็นคนใช้เงินใจกว้าง ดูแลเพื่อนฝูงอย่างทั่วถึงและกระตือรือร้น เธอคิดว่าหากพวกเธอไปกันเป็นกลุ่ม เย่เซียวหัวต้องเลี้ยงอาหารทุกคนแน่ ๆ
อาหารมื้อก่อนราคาไปตั้งห้าหยวนแล้ว วันนี้คนยังมากกว่าเดิมอีกเล็กน้อย