เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26
หลีตงเซิงพูดกับเซี่ยเวยหลานว่า "ได้ยินว่าข้อเสนอของเธอครั้งนี้โดดเด่นมาก ยินดีด้วยนะ! การใช้ยางมาแทนที่เป็นวิธีที่ดีจริง ๆ ฉันดีใจแทนเธอด้วย!"
"คุณอาหลีคะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ทำให้คุณอาหัวเราะเยาะแล้ว!" เมื่อเห็นว่าหลีตงเซิงไม่ได้พูดคุยเรื่องรายงานของเธอต่อ เซี่ยเวยหลานก็แอบถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ดีใจจริง ๆ ที่ได้พบคุณอาที่นี่! ครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ช่วงตรุษจีนปีที่แล้ว"
เสิ่นอ้ายลี่ที่เฝ้ามองทั้งสองพูดคุยกันมาตลอดรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ตอนที่สหายหลีพูดถึง 'ยาง' เธอรู้สึกว่าเซี่ยเวยหลานดูประหม่า สายตาหลบเลี่ยงไปเล็กน้อย มือที่เดิมทีห้อยลงอย่างผ่อนคลายกลับใช้นิ้วหัวแม่มือกดนิ้วชี้ขึ้นมาทันที
ข้อเสนอของตัวเองได้รับคำชม ก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือ?
เสิ่นอ้ายลี่ยังคิดไม่ตก ก็เห็นเซี่ยเวยหลานพูดคุยตามมารยาทกับหลีตงเซิงอีกสองสามประโยค ก่อนทำราวกับเพิ่งสังเกตเห็นฝานตัวอวิ๋นกับกัวจิ่งไท่ที่อยู่ด้านหลัง แล้วถามหลีตงเซิงว่า "คุณอาหลีรู้จักสหายฝานกับสหายกัวด้วยหรือคะ?"
ตลอดทางหลีตงเซิงมัวแต่พูดคุยเรื่องลูกกลิ้งควบคุมกับเสิ่นอ้ายลี่อย่างออกรส จึงไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนสองคนเดินตามหลังมาตั้งแต่เมื่อไร
เวลานี้เขามองเสิ่นอ้ายลี่แล้วหัวเราะอย่างมีนัย "สหายทั้งสองคนนี้คงรอสหายเสิ่นอยู่สินะ? ฉันรบกวนเวลาของเธอนานเกินไปหรือเปล่า?"
เสิ่นอ้ายลี่รีบโบกมือ แล้วพูดโกหกออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว "ไม่เลยค่ะ ไม่เลย ทั้งสองคนเป็นเพื่อนของฉัน และก็ชื่นชมคุณมากเหมือนกันค่ะ"