กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19
เมื่อเสิ่นอ้ายลี่สบสายตาสองคู่ที่มองมาอย่างซักถาม เธอก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปเล็กน้อย
"ไม่ใช่อย่างที่แม่กับพี่สะใภ้คิดนะคะ ตอนเรียนมัธยม ฉันเคยช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่งเพราะเห็นคนถูกรังแก เขาก็แค่แสดงความขอบคุณเท่านั้นเอง"
เสิ่นอวี้หลานกลัวลูกสาวจะกระอักกระอ่วน จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"อ้อ ๆ มิน่าล่ะ! แม่ก็ว่าอยู่ พวกเธอไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้วนี่นา!"
แต่หยางตงชิงไม่ได้คิดเช่นนั้น
คนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน จะส่งอาหารมาให้กันอย่างนั้นหรือ?
เธอนึกไม่ออกเลยว่าเพื่อนสมัยมัธยมคนไหนจะส่งพัสดุอาหารมาให้เธออย่างกะทันหัน
นอกจากซ่งเหยียนเซิง
แต่เธอกับซ่งเหยียนเซิงเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกันโดยสิ้นเชิง ความสัมพันธ์จึงต่างจากเพื่อนร่วมชั้นทั่วไป