เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
"แม่คะ ซุปนี่อร่อยจริง ๆ เลย"
ฟักเขียวถูกตุ๋นจนนุ่มละมุน เพียงตักเข้าปากก็แทบจะลื่นลงคอ ทั้งหอมหวานและกลมกล่อม คล้ายกับซุปที่คุณย่าเคยทำให้กินในความทรงจำ
เสิ่นอวี้หลานมองลูกสาวที่ค่อย ๆ จิบซุปทีละน้อย ก่อนเบือนหน้าไปเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจ
แม้จะเรียกว่าซุปกระดูกหมูกับฟักเขียว แต่ในหม้อกลับมีกระดูกหมูเพียงสองสามท่อน ยาวท่อนละห้าหกเซนติเมตร เนื้อที่ติดอยู่ถูกเลาะออกจนเกลี้ยง เหลือแต่ฟักเขียวเป็นส่วนใหญ่
เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าอ้ายลี่จะต้องอดอาหาร
ไม่ต้องพูดถึงช่วงหลายปีที่อ้ายลี่อาศัยอยู่กับครอบครัวเจิงเลย แม้แต่หลังจากย้ายมาอยู่ในลานบ้านแห่งนี้ ลูกสาวก็เป็นเด็กที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีที่สุดทั้งเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่มมาโดยตลอด
"เดี๋ยวไปโรงพยาบาลกับแม่ ตรวจร่างกายให้ละเอียดหน่อย แล้วถามลุงหลี่ของลูกดูว่าต้องบำรุงอย่างไรถึงจะหายเร็ว!"
"แม่คะ ช่วงนี้ที่บ้านก็มีค่าใช้จ่ายเยอะอยู่แล้ว ไม่ต้องเสียเงินหรอกค่ะ แม่ก็รู้ว่าโรคนี้ของหนูเป็นยังไง แค่ได้กินซุปชามนี้ก็ดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว แม่วางใจเถอะ!"
"ตั้งแต่เดือนหน้า ไม่ต้องส่งเงินกลับบ้านอีกแล้วนะอ้ายลี่ แม่ไม่เอาแล้ว"