กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 335 งั้นคำที่เราพูดกันวันนี้ก็นับใช่ไหม?
ตอนเย็น เฉินจื้อเหวินไม่กลับบ้านมากินข้าวเย็นจริง ๆ อย่างที่คิด
หยางเหวินซิ่วถามช่างเฉิน ช่างเฉินได้แต่บอกว่ามีธุระ แต่ก็ไม่รู้ว่าธุระอะไร อีกทั้งยังปลอบหยางเหวินซิ่วว่า “เขาก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว มีสังคมและการเข้าสังคมของเขาเอง ขอแค่เขาไม่เที่ยวเตร่สุ่มสี่สุ่มห้าออกไปทุกวันเหมือนแต่ก่อน เราก็ไม่ต้องไปยุ่งกับเขามากนัก
อีกอย่าง ตั้งแต่จื้อเหวินเข้าทำงานในโรงงานมา เขาก็ตั้งใจมาตลอด อาจารย์ของเขายังชมเขาหลายครั้งต่อหน้าผมด้วย”