0040

⬢⬢⬢

ตอนที่ 40 นางไม่เพียงแต่ปากคม สมองก็ไม่โง่

พอทุกคนได้ยินคำพูดของเซี่ยเสี่ยวเหอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"เหลาหยาง ลูกชายบ้านจื้อหย่วนลงชนบทมาตั้งหลายปีกว่าจะได้กลับมาสักครั้ง คุณไม่เหลือที่ให้เขาพักสักที่ได้ยังไง" คุณป้าข้างห้องทั้งหลายมองหยางเหวินซิ่วที่สีหน้าดูไม่ดีในห้อง แล้วถามออกมาตรง ๆ

หยางเหวินซิ่วอึดอัดใจ กังวลใจ เช็ดน้ำตาแล้วอธิบาย "พวกคุณก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าบ้านฉันเป็นยังไง? มีแค่สามห้อง ถ้ามีที่เหลือ ฉันจะใจร้ายให้พวกเขาออกไปอยู่ข้างนอกได้ยังไง?

อือ ๆ ก็โทษตัวเองที่ไร้ประโยชน์ เฉินแก่ ๆ เป็นอัมพาตมาหลายปี ฉันนอกจากดูแลเขาแล้วก็ทำอะไรไม่ได้เลย วันคืนของครอบครัวทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ อือ ๆ