ตอนที่ 157 พบหน้า

ตอนที่ 157 พบหน้า

เสียงขบวนรถไฟโยกเยกเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

ดูเหมือนว่าการแต่งกายมอมแมมแบบนี้จะได้ผลดีเยี่ยม ตลอดการเดินทางไม่มีสายตาของใครหยุดมองที่ตัวเธอเกินหนึ่งวินาทีเลย

เสิ่นถงไม่มีอะไรทำ ก็นั่งพิงเตียงนอนขีดๆ เขียนๆ วาดภาพแบบเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เคยเห็นในความทรงจำ เผื่อว่าคราวหน้าจะตัดชุดหรือทำเครื่องประดับใหม่ จะได้เปิดดูแล้วเลือกเอาจากในนี้ได้ทันที

ฉันนี่มันฉลาดปราดเปรื่องจริงๆ เลย

เสิ่นถงฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ มือก็ขีดเขียนไม่หยุด พอเมื่อยล้าก็นอนพักผ่อน หิวก็หยิบขนมที่จางฉินเตรียมไว้ให้ขึ้นมากินรองท้อง

เวลาผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดเสิ่นถงก็หิ้วกระเป๋าใบใหญ่สองใบก้าวลงมาจากขบวนรถไฟ