กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เมื่อเฟ่ยอวิ๋นเฉินกลับมาหลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ซูหว่านซินก็หลับสนิทไปแล้ว แถมยังถีบผ้าห่มไปกองอยู่ที่อื่นจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน
“อสูรน้อยตัวร้ายคนนี้ช่างยั่วกันถึงชีวิตจริง ๆ” ลำคอของเฟ่ยอวิ๋นเฉินขยับเกร็ง นี่ก็นับว่าเป็นพัฒนาการอย่างหนึ่งใช่ไหม? อย่างน้อยซูหว่านซินก็ไม่ได้ระวังตัวกับเขา
เขาถอนหายใจ เมื่อเห็นซูหว่านซินพลิกตัว เฟ่ยอวิ๋นเฉินก็ลดฝีเท้าลงด้วยจิตสำนึก ก่อนเดินเงียบ ๆ ไปข้างเตียงและห่มผ้าให้นางอย่างใส่ใจ จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนอีกฝั่งของเตียงและหลับไปอย่างสงบ
ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี ทั้งเมืองเงียบสงัด
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลี่เฉิงถงกลับกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ