กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“ฉันจะไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล พวกเธอกินอะไรกันก่อน” ไป๋ซวี่พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ซูหว่านซินจนปัญญา เหลือบมองเฟ่ยอวิ๋นเฉินแวบหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก เธอเปิดห่ออาหาร ตักโจ๊กยื่นไปตรงหน้าเขา “ตอนนี้ร่างกายคุณยังไม่แข็งแรง ต้องดื่มโจ๊กให้มาก นี่คือโจ๊กข้าวฟ่าง”
“ป้อนฉัน” เฟ่ยอวิ๋นเฉินกลับไม่ยอมรับช้อนมา ทั้งยังพอใจกับการปรนนิบัติของเธอมาก จึงเริ่มเรียกร้องมากขึ้น
ซูหว่านซินคิดว่าตัวเองฟังผิดไป จึงเบิกตากว้างและจ้องเขาเขม็ง “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบาดเจ็บเพราะช่วยคุณ การดูแลผู้ป่วยก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่หรือ?” เฟ่ยอวิ๋นเฉินทำท่าทางราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“มือคุณก็ไม่ได้เจ็บสักหน่อย!” ซูหว่านซินพูดอย่างไม่พอใจ