กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ซูหว่านซินนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา เธอไม่อาจสบตาเฟ่ยอวิ๋นเฉินได้เลย พอเห็นเขาถือของเดินเข้ามา ก็หันหน้าไปโดยจิตสำนึกไม่มองใบหน้าเขา
“วางของไว้ก่อน เดี๋ยวฉันค่อยกิน”
“น้ำแก้เมา ดื่มซะ” ปกติเฟ่ยอวิ๋นเฉินไม่ใช่คนพูดมาก หากเป็นผู้หญิงคนอื่นจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซูหว่านซินในตอนนี้ เขากลับไม่อาจวางเฉยได้เลย
ซูหว่านซินเม้มริมฝีปากแดง ไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเฟ่ยอวิ๋นเฉินอย่างไร ขมับของเธอยังคงปวดตุบจนแทบทนไม่ไหว ขณะที่กำลังยื่นมือไปนวด น้ำแก้เมาสีดำสนิทชามนั้นก็ถูกป้อนมาจ่อถึงริมฝีปากแล้ว
เธอหันหน้ากลับไปสบดวงตาจริงจังและเคร่งขรึมของเฟ่ยอวิ๋นเฉิน เขาจ้องเธอนิ่ง น้ำเสียงแฝงความแข็งกร้าวอยู่สองส่วน “ดื่มซะ”