บทที่ 78 ดูแคลนคนอื่น

บทที่ 78 ดูแคลนคนอื่น

หลินชูเซี่ยไม่ได้เก็บคำพูดของเด็กหนุ่มมาใส่ใจ

คนที่ผ่านชีวิตมาทั้งชาติแล้ว ต่อให้ตอนนี้เธออายุแค่ยี่สิบ พอเห็นเด็กหนุ่มวัยสิบกว่า ๆ ก็ยังอดรู้สึกเหมือนกำลังมองเด็กไม่ได้

ห้างสรรพสินค้าในเมืองใหญ่กว่าของในอำเภอมากจริง ๆ ไม่เพียงมีของเยอะ แต่ระดับสินค้าก็สูงกว่ากันชัดเจน

ชั้นหนึ่งขายเครื่องสำอางและของใช้ทั่วไป ชั้นสองขึ้นไปเป็นแผนกรองเท้ากับหมวก

โดยเฉพาะแผนกเสื้อผ้า มีเสื้อผ้าสำเร็จรูปหลายแบบ ทั้งแบบบางและแบบหนา รูปทรงทันสมัย ดูก็รู้ว่าเป็นแบบที่มาจากทางใต้

ชาติก่อนหลินชูเซี่ยเคยศึกษาด้านเสื้อผ้ามาบ้าง สายตาแค่นี้เธอยังมีอยู่