บทที่ 76 จันทร์เต็มดวงย่อมเริ่มแหว่ง น้ำเต็มย่อมล้น

บทที่ 76 จันทร์เต็มดวงย่อมเริ่มแหว่ง น้ำเต็มย่อมล้น

พอเปิดกล่อง หลินชูเซี่ยก็เห็นของข้างในทันที ทั้งหมดเป็นตำรับยาที่เขียนด้วยมือ มัดเล็ก ๆ หนึ่งมีอย่างน้อยสิบกว่าแผ่น

“อาจารย์…”

หลินชูเซี่ยไม่รู้จะพูดอะไร สิ่งเหล่านี้เรียกได้ว่าเป็นของที่ท่านผู้เฒ่าใส่ใจมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับจะยกให้เธอทั้งหมด

ท่านผู้เฒ่าเฮ่อขมวดคิ้ว “เก็บสีหน้าแบบนั้นไปเลย ฉันยังไม่ตายสักหน่อย ของพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไร วางไว้ที่บ้านก็เกะกะ เธอเอาไป อยากอ่านก็อ่านสักสองสามหน้า ถ้าไม่อยากอ่าน ตอนตุ๋นเนื้อก็เอาไปจุดไฟเสีย ยังไงก็รีบเอาไป”

หลินชูเซี่ยหัวเราะพรืด แล้ววางตำราการแพทย์กลับลงกล่อง ก่อนยกกล่องทั้งใบขึ้นมา “งั้นฉันเอาไปจุดไฟจริง ๆ แล้วอาจารย์อย่ามาเสียดายทีหลัง”