บทที่ 42 รอยยิ้มค่อย ๆ แข็งค้าง

บทที่ 42 รอยยิ้มค่อย ๆ แข็งค้าง

ซุนฮ่าวได้ยินแล้วก็ทำหน้าขรึม “แม่ ธุรกิจของเขาดีเพราะความสามารถของเขา ไม่ใช่เหตุผลให้แม่ใส่ร้ายเขา แม่ไม่ใช่เด็ก ๆ ตอนขายซาลาเปาบูด แม่ก็ควรคิดถึงผลที่จะตามมา พอมีคนมาเอาเรื่องถึงบ้าน แม่ไม่ยอมรับแล้วยังใส่ร้ายสหายหลินอีก ค่ารักษาพยาบาลต้องชดใช้ ค่าเสียหายต่อชื่อเสียงก็ต้องชดใช้”

ป้าซุนมักทำท่ากร่างต่อหน้าคนนอก แต่ก็ยังเกรงใจลูกชายคนนี้อยู่ไม่น้อย

ถูกลูกชายดุต่อหน้าคนอื่น เธอรู้สึกน้อยใจ “ซาลาเปาพวกนั้นก็แค่เหลือมาสองวัน ไม่ได้บูดมากสักหน่อย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ขายแต่ของเหลือ เอาไปปนขายกับของที่นึ่งใหม่…”

“แม่ ยังจะแก้ตัวอีกหรือ?”