บทที่ 30 รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหาย

บทที่ 30 รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหาย

พอขายซาลาเปาหมดหนึ่งชั้น หลินชูเซี่ยก็ยกชั้นนึ่งนั้นวางไว้ข้าง ๆ แล้วเอาชั้นนึ่งที่ใส่ซาลาเปาบนรถลากพื้นเรียบไปวางไว้ชั้นล่างสุดของเข่งนึ่งบนเตา

ทำแบบนี้ ขายลงไปทีละชั้นแล้วเติมขึ้นมาทีละชั้น รับรองได้ว่าบนเตาจะมีซาลาเปาห้าเข่งอยู่เสมอ และลูกค้าทุกคนจะได้ซาลาเปาร้อน ๆ

ตอนรถไฟใกล้เข้าสถานี แผงของเธอก็เงียบลงพอดี หลินชูเซี่ยจึงจัดแผงให้เรียบร้อย แล้วหันไปดูไฟในเตา

ไม่นานรถไฟก็เข้าสถานี นอกจากคนที่กำลังจะขึ้นรถ ยังมีคนอีกส่วนหนึ่งลงจากรถ คนกลุ่มนี้หิวจนท้องกิ่ว นั่งรถไฟมาหลายวัน พอเห็นซาลาเปาร้อน ๆ ก็ยอมซื้อไปกิน บางคนถึงกับหยิบซาลาเปาแล้วนั่งกินอยู่ข้างแผง