กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 25 ให้อภัยที่ลืมฉินหยางไปเสียสนิท
หลี่เจี้ยนกำลังถือปิ่นโตจะไปตักข้าวที่โรงอาหาร พอเห็นเธอก็เลิกคิ้ว “กลัวฉันจะขี่จักรยานหนีไปหรือไง?”
อากาศร้อนขนาดนี้ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวยังไม่กลัวเป็นลมแดดหรือไง
หลินชูเซี่ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วรวบผมเปียกชื้นทัดไว้หลังหู “เปล่า พี่หลี่ไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย ฉันแค่คิดว่าอยากกินข้าวกับพี่หลี่สักมื้อ ทำให้พี่หลี่เสียเวลาตั้งนาน ป่านนี้โรงอาหารคงไม่มีของดีแล้ว ไปเถอะ ไปร้านภัตตาคารของรัฐกันดีกว่า”
ไม่รู้ทำไม หลี่เจี้ยนถึงรู้สึกตั้งแต่แรกที่ได้คุยกับผู้หญิงคนนี้ว่าเธอน่าสนใจดี