บทที่ 17 รู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

บทที่ 17 รู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

หลินเจียอี๋มองหลินชูเซี่ย ยกมือแตะมุมปากตัวเอง เธอคิดเพลินเกินไป

จากนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง “เห็นน้องสาวคนรองได้แต่งกับผู้ชายดี ๆ แบบนี้ ฉันก็ดีใจแทนน้องสาวคนรอง”

“งั้นฉันก็ขอบคุณพี่สาวใหญ่” หลินชูเซี่ยพูดจากใจจริง

หลังได้คลุกคลีกับคนตระกูลฉินมาหลายวัน เธอก็มองออกว่าคนตระกูลฉินมีนิสัยอย่างไร ดีกว่าพวกตระกูลหลี่ที่ต่อหน้าทำอย่างหนึ่ง ลับหลังทำอีกอย่างไม่รู้กี่เท่า

ถึงจะเป็นวันที่ลูกสาวกลับบ้านเดิมหลังแต่งงาน อาสะใภ้รองหลินก็พาลูกสะใภ้มาช่วยทำกับข้าว จะให้คนอื่นช่วยทำอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้

พวกผู้ชายอยู่ในห้องคุยดื่มน้ำกับลูกเขยคนใหม่ อาสะใภ้รองหลินนั่งเด็ดผักไปพลางยิ้มคุยกับหลินชูเซี่ยไปพลาง ถามถึงชีวิตที่ตระกูลฉิน