บทที่ 10 เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่องจริง ๆ คนอกตัญญู

บทที่ 10 เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่องจริง ๆ คนอกตัญญู

หลินชูเซี่ยกินจนอิ่มหนำ แม่ฉินก็เข้ามาในห้องหอเพื่อพาเธอไปพบญาติมิตร

พอเห็นจานอาหารที่กินหมดแล้ว แล้วมองหลินชูเซี่ยซึ่งนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียงเตา งามราวกับดอกไม้ แม่ฉินก็ยิ่งพอใจ

ลูกชายของเธอเป็นคนเก็บตัว หลายปีมานี้เสนอให้เขาดูตัวตั้งกี่ครั้งก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ถึงขั้นพูดว่าแค่ตระกูลฉินมีจ้วงจ้วงสืบทอดวงศ์ตระกูลก็พอแล้ว อย่าไปหวังอะไรจากเขา

เธอรู้ว่าลูกชายให้ความสำคัญกับหน้าที่การงานมาก ถึงขั้นพร้อมอุทิศทุกอย่างให้ประเทศ เธอเองก็ภูมิใจในตัวลูกชาย

แต่ในเรื่องชีวิตส่วนตัว แม่คนไหนบ้างไม่อยากให้ลูกมีครอบครัวและสร้างตัวอย่างสมบูรณ์พร้อม