กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 762 เลือนราง
สิ่งที่หลินชูเซี่ยมอบให้เขา เขาตอบแทนได้ไม่มีวันหมด เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้เธอ เธอก็ไม่ต้องพูดขอบคุณ
แต่ตอนนี้เขากลับพูดแบบนี้ออกมาตั้งแต่เนิ่น ๆ
เขารู้สึกแบบเดียวกันหรือ
ทั้งที่ชาตินี้ตอนหลินชูเซี่ยเจอกู้เผิง กู้เผิงก็มีที่พักแล้ว ไม่ต้องนอนใต้สะพาน แถมยังหาเงินเลี้ยงตัวเองได้
เมื่อเห็นกู้เผิงยกแก้วเหล้ามองเธอ หลินชูเซี่ยก็ไม่คิดมากอีก ยกแก้วขึ้นชนกับเขา…
ทั้งสองคนใช้เวลากินมื้อนี้ไม่น้อย
ค่ำคืนในฤดูร้อนมีลมพัดเอื่อย ๆ สบายกว่าตอนกลางวันมาก
หลินชูเซี่ยดื่มไปไม่น้อย จึงเริ่มเมาขึ้นมานิดหน่อย