กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 737 ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ
“ฉันพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้าเธอไม่ฟังพวกเราแล้วยังกล้าหย่า ต่อไปก็อย่าได้เหยียบเข้าบ้านนี้อีก พวกเราจะถือว่าไม่เคยเลี้ยงลูกสาวอย่างเธอมา และอย่ากลับมาทำให้ฉันขายหน้า…”
…………
หวังเทียนเสวี่ยหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นมา ลึกในแววตาก็มีแต่ความเย้ยหยัน
คนเราพึ่งตัวเองได้เท่านั้นจริง ๆ เมื่อแข็งแกร่งขึ้นแล้วก็ไม่ต้องหวาดกลัวอะไร
ความรักหรือความผูกพันในครอบครัว พออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์ส่วนตัวก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระ
ตอนนั้นเธอไม่มีอะไรเลย แถมยังมีลูกติดตัว พ่อแม่ถึงพูดคำพูดโหดร้ายแบบนั้นออกมาได้