กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 678 มีสิทธิ์อะไร
พวกเขาคุยกันไปพลางเดินไปทางรถจี๊ป
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านหลัง
“เจียต้ง เจียต้ง รอก่อน…”
หลินเจียต้งเห็นหลี่โหย่วหมินวิ่งตามมา สีหน้าที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มอบอุ่นก็พลันเคร่งขรึมลง
หลี่โหย่วหมินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ คว้ามือหลินเจียต้งไว้ “เจียต้ง เจียต้ง…ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นายยกโทษให้ฉันได้ไหม? ตั้งแต่เราเข้าโรงเรียนก็เรียนห้องเดียวกัน อยู่หอเดียวกัน มองแก่ความเป็นเพื่อนกันมาสองปี นายยกโทษให้ฉันได้ไหม?”