กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 608 รับปากใครไว้ ก็ทำให้ถึงที่สุด
“พ่อฉันบอกว่า ตอนนั้นปู่ฉันยังเป็นหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านต้าชิงซาน พ่อแม่เธอพาลูกสองคนหนีภัยมา ตอนนั้นชาวบ้านในหมู่บ้านต้าชิงซานต่างก็พลัดพรากกันไปคนละทิศละทาง ปู่ฉันเห็นพ่อแม่เธอพาลูกสองคนมาด้วยแล้วน่าสงสาร โดยเฉพาะเด็กเล็กที่อุ้มอยู่ ผอมเหลือแต่กระดูก ถ้าไม่จัดที่ทางให้คงอยู่ไม่รอด ปู่เลยยอมให้พวกเธอมาปักหลักในหมู่บ้าน”
หลินชูเซี่ยพยักหน้า เด็กเล็กที่ซุนปิ่งหนานพูดถึงก็คือตัวเธอเอง