กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 596 เพื่อน
พอพูดถึงลูกสาว เฝิงต้าจวินก็หลับตาลงในที่สุด
ลูกสาวกลับบ้านเกิดไม่ได้จริง ๆ แม่ของเขาก็นิยมชายเหนือหญิงจริง ๆ
ถ้าทิ้งลูกสาวไว้คนเดียว เขาก็ดูแลไม่ไหว
“จำคำที่พูดไว้ให้ดี ถ้ามีครั้งหน้า ก็ไสหัวกลับบ้านเกิดไป”
“ฉัน…ฉันจำไว้แล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว…”
………………………………
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังก้องไปทั่วโรงเรียน เด็ก ๆ วิ่งออกจากห้องเรียนราวกับฝูงนก
หนิงหนิงสะพายกระเป๋านักเรียน เดินกระโดดโลดเต้นออกไปพลางคิดว่า คืนนี้จะกินข้าวกับแม่และพ่อเจี่ย หรือกลับไปกินข้าวเป็นเพื่อนคุณย่าดี
ช่วงนี้เรื่องนี้ทำให้เธอปวดหัวที่สุด