กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 562 หัวหน้าไป๋
พี่สะใภ้เฝิงเผลอแวบเดียว ก็ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น
แต่เฝิงต้าจวินไม่แม้แต่จะเหลียวมองเธอ เขาหยิบเสื้อคลุมจากราวมาใส่ แล้วเดินออกจากบ้านไป
พี่สะใภ้เฝิงนั่งร้องไห้โวยวายอยู่กับพื้น พอคาดว่าเขาคงเดินไปไกลแล้ว ถึงค่อย ๆ เงียบเสียงลง
ตอนนั้นเอง มือเล็ก ๆ คู่หนึ่งก็พยุงแขนเธอ พยายามออกแรงเต็มที่เพื่อช่วยให้เธอลุกขึ้น
พี่สะใภ้เฝิงหันขวับไปอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วก็เห็นเฝิงจิงจิงที่หดคอด้วยความหวาดกลัว
“แม่…แม่…”
“อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ แกนิสัยเหมือนพ่อแกไม่มีผิด ฉันบอกไว้เลย ต่อให้แกอยากอยู่กับพ่อแค่ไหน แกก็ไม่มีทางได้เป็นคนมีทะเบียนบ้านนอกภาคเกษตร ทะเบียนบ้านของแกต้องขึ้นอยู่กับฉันที่เป็นคนภาคเกษตรไปตลอดชีวิต แกก็เป็นแค่ชาวนาจนแก่ตาย…”
……………………