บทที่ 547 ไม่ได้มีชะตาอายุยืน

บทที่ 547 ไม่ได้มีชะตาอายุยืน

“ฉันรู้แล้ว พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วงกันขนาดนั้น สุขภาพของฉัน ฉันรู้แก่ใจดี ต่อให้มีโรคเก่าอยู่บ้าง ก็จะให้อยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหนทั้งวันไม่ได้ อึดอัดจนป่วยขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง”

“ฉันไม่ได้ห้ามคุณออกไปข้างนอก แต่เลือกวันที่อากาศดีหน่อยสิ ดูหิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ อากาศก็หนาวขนาดนี้ ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง”

“ใครบ้างไม่เคยเป็นหวัด นี่มันเรื่องเล็กไม่ใช่หรือ เมื่อสองวันก่อนฉันก็ยังเป็นหวัดอยู่เลย”

“คนอื่นเป็นหวัดเป็นเรื่องเล็ก แต่ลองพูดดูสิว่าคุณเป็นหวัดแล้วเป็นเรื่องเล็กไหม ทุกหน้าหนาวพอเป็นหวัดก็แทบจะเอาชีวิตคุณไปครึ่งหนึ่ง คุณลืมแล้วหรือ”