บทที่ 542 การยอมถอยไม่ใช่การแสดงความอ่อนแอ

บทที่ 542 การยอมถอยไม่ใช่การแสดงความอ่อนแอ

ฉินฮั่นชะงัก หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เอียงคอขุ่นเคืองอยู่เงียบ ๆ

“พูดมาสิ ฉันจะฟังว่านายจะพูดให้สวยหรูได้แค่ไหน ต่อให้นายพูดได้ดีแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันญาติดีกับเขา”

น้ำเสียงของจางกุ้ยหลานอ่อนลง “ใครบอกว่าจะให้นายรักใคร่กลมเกลียวกับเขา เรื่องที่เขาไปร้องเรียนพวกเราในตอนนั้น ฉันก็ยังจำได้”

“แล้วเธอยัง…”

เขาพูดได้ครึ่งเดียวก็สบตาจางกุ้ยหลาน คำพูดที่เหลือจึงหายไป

จางกุ้ยหลานรินน้ำให้เขาแก้วหนึ่ง แล้วค่อยพูดต่อช้า ๆ