กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 507 สิ่งที่ไม่อาจชดเชยได้
“พ่อ” ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าร้องเรียก “ไม่ว่ายังไงพวกเราก็เป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อ ตัดกระดูกก็ยังมีเอ็นเชื่อมอยู่ ฉันกับพี่รู้แล้วว่าผิด ตอนนั้นพวกเราก็จนปัญญาจริง ๆ พ่อยกโทษให้พวกเราเถอะ”
“ใช่ พ่อ” เฮ่อไฉ่อวิ๋นช่วยเกลี้ยกล่อม “ถ้าพ่อชอบรับลูกศิษย์ พวกเราก็ไม่คัดค้าน แต่พ่อจะเอาแต่ลูกศิษย์ ไม่เอาลูกสาวเลยไม่ได้ อย่างไรพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มีคนช่วยกตัญญูต่อพ่อเพิ่มอีกสองคนไม่ดีกว่าหรือ?”