บทที่ 502 คิดไปเองฝ่ายเดียว

บทที่ 502 คิดไปเองฝ่ายเดียว

ตอนนี้เสี่ยวหนิงหนิงดูเหมือนจะหลับไปแล้ว แต่ริมฝีปากยังขยับอย่างกระสับกระส่ายเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดอะไรอยู่

“ไม่ต้องกลัวนะ หนิงหนิงไม่ต้องกลัว แม่อยู่ตรงนี้…”

ฉินเจวียนคอยปลอบไม่หยุด

ทันใดนั้นไฟห้องฝั่งตรงข้ามก็สว่างขึ้น หวังเทียนเสวี่ยคลุมเสื้อเดินเข้ามา แล้วถามเสียงเบา “เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?”

ฉินเจวียนส่ายหน้า ก่อนจะห่มผ้าให้หนิงหนิงอีกครั้ง

หวังเทียนเสวี่ยเดินเข้าไปยื่นมือแตะหน้าผากหนิงหนิง สีหน้าก็ขมวดมุ่นขึ้นมา “ไม่น่าเป็นไปได้นะ กินยาลดไข้มาตั้งนานแล้ว ทำไมไข้ถึงไม่ลดลงเลย”

ตั้งแต่ช่วงบ่ายวันนี้ หนิงหนิงก็ดูซึม ๆ แล้ว