บทที่ 500 คนคุ้นเคย

บทที่ 500 คนคุ้นเคย

หลินชูเซี่ยรับเมนูที่เขียนด้วยมือมา แววตาฉายรอยยิ้ม “ร้านของเถ้าแก่ใส่ใจลูกค้าดีจัง เมนูก็ทำออกมาไม่เลวเลย”

เถ้าแก่เป็นชายหนุ่มอายุสามสิบกว่า เขายิ้มตอบว่า “ก็พอใช้ได้ นี่ก็ทำไว้ให้ทุกคนสะดวกกัน”

หลินชูเซี่ยพยักหน้า ทำการค้าก็ต้องคิดถึงสิ่งที่ลูกค้าต้องการและใส่ใจในสิ่งที่ลูกค้าใส่ใจ

“เนื้อแกะสไลซ์หนึ่งจาน เนื้อวัวสไลซ์หนึ่งจาน ผ้าขี้ริ้ว เลือดเป็ด ผักกวางตุ้ง…”

หลินชูเซี่ยรู้รสนิยมของฉินหยางดี ประธานหลินจึงสั่งอาหารสารพัดอย่าง สุดท้ายก็เลือกน้ำซุปเผ็ด

ฉินหยางได้ยินแล้วก็ห้ามเธอ “ไม่ต้องคอยห่วงฉัน เอาน้ำซุปใสเถอะ ฉันกินพริกจากน้ำจิ้มได้”