บทที่ 482 ความรับผิดชอบที่ผู้ชายพึงมี

บทที่ 482 ความรับผิดชอบที่ผู้ชายพึงมี

หลินชูเซี่ยมองหญิงที่พูดไม่หยุด ในที่สุดก็พอจะจับใจความได้

เมื่อมองไปยังฉินเจี้ยนจวิน แผ่นหลังของเขาตั้งตรงเผง แม้ถูกหญิงคนนั้นต่อว่า ก็ไม่มีท่าทีละอายใจหรือโต้เถียงด้วยความโมโห

เขาเห็นหลินชูเซี่ยมาแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย “อาสะใภ้สี่ นี่คือพ่อแม่ของเล่อเล่อ เราไปคุยกันที่ห้องทำงานของคุณได้ไหม?”

แม่ของเกาเล่อเล่อได้ยินฉินเจี้ยนจวินเรียกหลินชูเซี่ยเช่นนั้น ก็หันมามองสำรวจเธอ แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว

“ฉันก็สงสัยว่าเจ้าหนูยากจนจากต่างถิ่นทำไมถึงกล้าขนาดนี้ ที่แท้ก็มีคนคอยหนุนหลังนี่เอง”