บทที่ 457 ราวกับรู้จักกันมาตั้งแต่ชาติก่อน

บทที่ 457 ราวกับรู้จักกันมาตั้งแต่ชาติก่อน

“พอได้แล้ว เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวยิ้ม เหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที”

หลินชูเซี่ยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอพลางยิ้มปลอบ

หวังเทียนเสวี่ยไม่ระแวงหลินชูเซี่ยเหมือนก่อนแล้ว เธอรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้า “ใครจะให้มายุ่ง ฉันดีใจ ยกชีวิตให้เธอแล้ว ยังไม่ให้ฉันดีใจสักสองสามวันหรือไง?”

พูดไปแล้วก็แปลก ความสัมพันธ์ระหว่างคนเรานี่ช่างน่าแปลกจริง ๆ

เธอกับฉินเจวียนมีประสบการณ์ร่วมกัน ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักและได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจและความหวังดีของอีกฝ่าย

พวกเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันราวกับสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บสองตัว ต่างกอดกันเลียแผลและให้ความอบอุ่นแก่กัน