กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 437 ผู้ชายทื่อ ๆ
“เธอนี่หาเรื่องไม่มีเหตุผลจริง ๆ เธอเองไม่ยอมอยู่บ้าน พวกเราไม่อยู่บ้าน ที่ดินก็ปล่อยรกร้างไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ปลูกฟรี ๆ ยังช่วยส่งธัญพืชให้รัฐแทนเธอด้วย”
“ธัญพืชที่ส่งไปนิดหน่อยนั่นจะไปพออะไร?”
“เธอ… เธอนี่มัน…”
เฝิงต้าจวินโมโหจนพูดติดขัด เถียงเธอไม่ชนะและคร้านจะพูดต่อ จึงออกจากบ้านไปเสียเลย
พี่สะใภ้เฝิงเห็นว่าสามีถูกเธอไล่ไปอีกแล้วทั้งที่ดึกดื่น ก็เริ่มเสียใจกับคำพูดเมื่อครู่
เธอแค่คับแค้นใจ ทำไมคนอื่นคลอดลูกครั้งเดียวก็ได้ลูกชาย แต่เธออยากได้ลูกชายสักคนกลับยากเย็นขนาดนี้
สวรรค์ตาบอดหรือไร ทำไมต้องให้เธอคลอดลูกสาวด้วย