บทที่ 372 ยิ่งวางตัวเงียบ ไม่แน่อาจยิ่งซุ่มไม้เด็ด

บทที่ 372 ยิ่งวางตัวเงียบ ไม่แน่อาจยิ่งซุ่มไม้เด็ด

“ไม่ปิดบังพี่หลี่ ฉันก็เดาไว้แล้วว่าอาจเป็นเรื่องโรงงานอาหารเก่า เรือมาถึงท่าก็หาทางจอด ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”

ตอนนี้คงทำได้แค่ก้าวไปทีละก้าว

หลี่เจี้ยนพยักหน้า ในเมื่อเธอรู้แก่ใจแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก

หลี่เจี้ยนเชื่อมั่นในตัวหลินชูเซี่ยมาก

ผู้คนทยอยเข้าห้องประชุม พอถึงเวลาก็เริ่มประชุมตรงเวลา

เริ่มจากผู้บังคับบัญชาคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอกล่าวบนเวที ชื่นชมความทุ่มเทและความพยายามของกิจการต่าง ๆ ตลอดปีที่ผ่านมา จากนั้นตัวแทนกิจการก็ขึ้นกล่าว คนแรกคือสวี่ชางผิง ผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักร