กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 370 หน้าแก่แดงก่ำด้วยความอับอาย
“งั้นเราก็พยายามจัดให้ดีหน่อย อย่างไรก็แค่มื้อเดียว เงินแค่นี้ฉันยังจ่ายไหว พยายามอย่าให้ด้อยกว่าพวกเขาก็แล้วกัน”
“พูดง่ายนี่ พวกเขาเป็นใคร พวกเราเป็นใคร? อย่าเห็นว่าแซ่หลินคนนั้นเอาแต่พูดว่าตัวเองเป็นคนชนบทก็แล้วกัน เธอเคยเห็นคนชนบท ที่ไหนเป็นแบบนั้นบ้าง? มาถึงก็มีเฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยมครบชุด ทั้งโทรทัศน์ทั้งวิทยุ ชาวนาที่ไหนมีเงินเหมือนพวกเขา? พวกเราต่างหากที่เป็นชาวนาแท้ ๆ ต่อให้ออกมาอยู่ข้างนอกก็เทียบกับพวกเขาไม่ได้”
“นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ สรุปแล้วคุณอยากทำยังไงกันแน่?”
เฝิงต้าจวินหมดความอดทนเช่นกัน เขาโยนตะเกียบลงบนโต๊ะ ขมวดคิ้วแน่น