บทที่ 348 เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 348 เราหย่ากันเถอะ

ฉินเจวียนเห็นคุณย่าจางลงมือตบหนิงหนิง ดวงตาก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เธออยากสะบัดมือจางเหวินปินออก แต่เขาจับเธอไว้แน่น

“จางเหวินปิน หนิงหนิงเป็นลูกสาวนาย แกยังเล็กขนาดนั้น แม่ของนายให้แกทำกับข้าวจนลวกมือ นายมองไม่เห็นหรือไง? ตอนนี้ยังตบเด็กอีก นายคู่ควรจะเป็นพ่อคนหรือ?”

เพียะ! จางเหวินปินตบหน้าฉินเจวียนฉาดหนึ่ง

“ฉันจะคู่ควรเป็นพ่อหรือเปล่า ไม่ต้องให้แกมาพูด ถ้าแม่อย่างแกไม่เอาไหน หนิงหนิงคงไม่ต้องทำกับข้าวทั้งที่ยังเล็กขนาดนี้ เด็กวัยนี้ควรได้ฉลองเทศกาลเสี่ยวเหนียน ไม่ใช่ต้องมาทำครัว พูดไปพูดมา ก็เป็นเพราะแกไร้ความสามารถเอง”