บทที่ 329 ความรู้สึกแบบนี้คงเรียกว่าความสุขกระมัง

บทที่ 329 ความรู้สึกแบบนี้คงเรียกว่าความสุขกระมัง

หลินชูเซี่ยชอบกินเครื่องเคียงแบบนี้มาก รสเปรี้ยวเผ็ดสดชื่น กินกับข้าวก็อร่อย กินแก้เลี่ยนก็ดี เพียงแต่ปกติเธอทำงานยุ่ง ไม่มีเวลาทำของพวกนี้

เธอคีบหัวไชเท้าให้ฉินหยางหนึ่งชิ้น แล้วคีบให้ตัวเองอีกชิ้น

ฉินหยางกินไปคำหนึ่งแล้ววิจารณ์อย่างจริงจัง “ไม่อร่อยเท่าที่เธอทำ”

หลินชูเซี่ยรู้สึกว่ารสชาติก็ใช้ได้ จึงแกล้งถามเขา “สำหรับคุณแล้ว ไม่ว่าใครทำก็ไม่อร่อยเท่าที่ฉันทำใช่ไหม”

ฉินหยางมองเธอ แววตาเปี่ยมความอ่อนโยน น้ำเสียงยังแฝงความภาคภูมิใจ “แน่นอน”

คำตอบไม่ได้เหนือความคาดหมาย แต่ก็ทำให้หลินชูเซี่ยอารมณ์ดีขึ้นอีกหลายส่วน