บทที่ 174 ไม่ถูกใจ

บทที่ 174 ไม่ถูกใจ

“พี่สะใภ้ใหญ่พูดแบบนั้นไม่ถูก” หม่า ซู่อวิ๋นพูดแทรก “ยังไงตอนนี้ลี่หัวก็เป็นคนทำงานมีเงินเดือนแล้ว จะไปหาผู้ชายที่ทำนาได้ยังไง?”

“แต่…”

เฉียนชุนเฉ่าอยากพูดว่าขายซาลาเปาจะขายได้นานแค่ไหนกัน ไม่ใช่งานมั่นคงกินยาวเสียหน่อย

ตอนนี้ฉินลี่ฮวายังเป็นสาวอยู่บ้าน จึงไปขายซาลาเปาที่ร้านซาลาเปาเพื่อหาเงินเดือนได้ แต่พอแต่งงาน ตั้งครรภ์ และคลอดลูก บ้านสามีจะยอมให้เธอไปทำงานหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นแค่คนขายซาลาเปาให้ผู้ประกอบการรายย่อย คนเมืองจะมองคนแบบนั้นดีหรือ?

ใครในพวกเธอจะโชคดีเหมือนฉินเจวียน?

จางกุ้ยหลานนึกถึงคนที่เหมาะคนหนึ่ง ทั้งหมดก็เป็นคนกันเอง เธอจึงเสนอขึ้นมาทันที

“งั้นให้ฉันช่วยเป็นธุระให้ไหม ฉันเห็นว่าซูเหวินซงที่ร้านซาลาเปาของเราคุณสมบัติดี ถึงอายุจะมากไปหน่อย แต่ดูมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนคนอายุมาก ที่สำคัญยังมีความสามารถ…”