บทที่ 156 ตราประทับบริษัท

บทที่ 156 ตราประทับบริษัท

“แขนขาดไปข้างหนึ่ง?”

หลินเจียอี๋จำได้ชัดว่าชาติก่อนฉินหยางไม่เคยได้รับบาดเจ็บอะไร ยิ่งไม่เคยแขนขาขาด

อารมณ์ตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลง

ดูเหมือนสวรรค์ก็ยุติธรรมเหมือนกัน บางทีอาจเป็นเพราะหลินชูเซี่ย เขาถึงแขนขาด

พอนึกถึงร้านซาลาเปา เธอก็จำได้ว่าวันนั้นฉินฮั่นกับจางกุ้ยหลานอยู่ในร้านจริง ๆ ส่วนหลินชูเซี่ยเพิ่งมาทีหลัง

พูดถึงสองคนนั้น ก็ไม่ใช่คนดีอะไร โดยเฉพาะจางกุ้ยหลาน คิดคำนวณเก่งกว่าใครทั้งนั้น

ชาติก่อนเพราะฉินหยางมีเงินเดือน สองคนนั้นจึงไม่เคยพูดเรื่องแยกครอบครัว ต่อมาฉินหยางพาเด็กคนหนึ่งกลับมา ทั้งคู่ก็รีบเสนอให้แยกครอบครัวทันที

สองตาเฒ่าตระกูลฉินนั่นก็ลำเอียงเข้าข้างบ้านพี่ใหญ่