บทที่ 146 ไม่เห็นก็ไม่ปวดใจ

บทที่ 146 ไม่เห็นก็ไม่ปวดใจ

ฉินหยางมีรอยยิ้มเต็มแววตา เขาดึงแขนเธอเบา ๆ “อาจารย์บอกแล้วว่าจะฟื้นตัวได้ เธออย่าเพิ่งร้อนใจ”

หลินชูเซี่ยรู้ว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อย แค่พอคิดว่าฉินหยางอาจจับปากกาไม่ได้ ก็รู้สึกปวดใจที่ประเทศชาติต้องสูญเสียนักออกแบบยอดเยี่ยมคนหนึ่งไป

“รู้แล้ว ๆ ก็แค่ถามเพิ่มอีกสองคำถามเอง ทำไมถึงโมโหกันด้วย ทำเอาความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ของเราเสียหาย ยิ่งแก่ก็ยิ่งขี้งก”

ปากพูดอย่างนั้น แต่มือก็ยังทำงานไม่หยุด

เธอเปิดอาหารกระป๋องที่ซื้อมาตอนมา แล้วยื่นให้เขา “รีบกินหน่อย จะได้ดับไฟในใจ ลดความโมโห”

ฉินหยางมองวิธีที่สองคนนี้อยู่ด้วยกัน รอยยิ้มวาบผ่านลึกในแววตา