บทที่ 129 ให้หน้าแล้วยังไม่เอา

บทที่ 129 ให้หน้าแล้วยังไม่เอา

หลี่เจี้ยนเห็นบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ก็มองหลินชูเซี่ยอย่างเป็นห่วง

เธอกลับไม่หวั่นแม้แต่น้อย เพียงยิ้มบาง ๆ “หัวหน้าโรงงานหลิวพูดเล่นแล้ว คุณก็พูดเองว่าฉันเป็นแค่ผู้ประกอบการรายย่อย จะมีความอยากได้มากขนาดนั้นได้ยังไง ฉันก็แค่หาเลี้ยงปากท้อง สูตรอาหารเป็นทุนทำมาหากินของฉัน ฉันอาศัยสิ่งนี้เลี้ยงชีพ หัวหน้าโรงงานหลิวคงไม่ถึงกับไม่ยอมเหลือทางทำมาหากินให้ฉันเลยกระมัง?”

หัวหน้าโรงงานหลิวมองหลินชูเซี่ยด้วยแววตาหม่นทึบ ผู้อำนวยการโรงงานอย่างเขาอุตส่าห์มาพบผู้ประกอบการรายย่อยตัวเล็ก ๆ อย่างหลินชูเซี่ยด้วยตัวเอง เท่ากับให้เกียรติเธอมากพอแล้ว